24-06-15

jezelf zijn en maatstaven

Jezelf kunnen zijn is misschien wel het allerbelangrijkste dat er bestaat. Laatst was in Q&A a day de vraag 'What makes a good friend?' en dat zette me aan het denken. Uiteindelijk antwoordde ik dat wanneer je volledig jezelf kunt zijn bij iemand, je zeker weet dat diegene een hele goede vriend van je is. En ik denk dat dat ook zo is. Het is toch heerlijk om je nooit anders voor te hoeven doen dan je bent? Dat je je niet hoeft te schamen voor de dingen die je doet en die je leuk vindt? Het zou zo mooi zijn als iedereen op de wereld zichzelf zou kunnen zijn. Dan zou de bevolking een heel diverse boel worden, omdat echt niemand hetzelfde is. Maar in hoeverre is het mogelijk om jezelf te kunnen zijn met al die dingen die er van ons verwacht worden?



Met maatstaven bedoel ik verwachtingen die andere mensen van je hebben. Niet per se van jou als persoon, maar ook van de groep waar jij bij hoort (zoals studenten in het algemeen of bloggers). Zelf heb ik het afgelopen jaar best veel te maken gehad met verwachtingen die andere mensen van me hebben, omdat ik een student ben. Mensen hebben een bepaald clich├ę beeld van een student in hun hoofd, een feestende, alcohol zuipende, jongens verslindende student. Hoe vaak is me niet gevraagd wanneer ik nou eindelijk uit huis zou gaan? Ook blijven mensen het raar vinden dat ik geen vriendje heb en dat ik niet zo van het uitgaan ben. Maar als ik er goed over nadenk, zijn er zo ontzettend veel mensen die ook geen vriendje hebben en die ook liever gezellig thuis zitten of een hapje eten met vriendinnen dan tot vroeg in de ochtend uit te gaan. Maar die mensen vallen niet op, en dus zal hetgeen dat men 'normaal' vindt ook niet snel veranderen.

Ik denk dat ik wel redelijk mezelf ben, en kan zijn, maar ik merk wel dat ik me soms probeer aan te passen op basis van de maatstaven waar ik het net over had. Als heel vaak de vraag gesteld wordt wanneer ik op kamers ga, begin ik erover na te denken of ik dat niet eens wil, en probeer ik ook mezelf te verdedigen. Als ik moet uitleggen dat ik niet vaak uitga gebruik ik vaak redenen dat het onhandig is omdat ik niet in Groningen woon of dat ik de volgende ochtend een college heb. Zeggen dat ik het niet leuk vind is en blijft tegen sommige mensen lastig. 

Wat maakt het uit wat je doet en wat je leuk vindt om te doen? Voel je je fijn bij op de bank zitten, fine, maar als het helemaal jouw ding is om op stap te gaan, ook prima! Als je het maar fijn hebt, en als je maar jezelf kunt zijn bij de mensen die jij om je heen wilt hebben. 

Hoe ga jij om met maatstaven en kun jij jezelf zijn in je omgeving?